ஒரு பனிப்படிந்த பைனாகுலர்

“ஒரு வருஷம் எப்படி போச்சுன்னே தெரில” என்று சொல்ல வாஞ்சை கொள்கிறது மனம். நிமிட முள்களுக்கு இடையில் இருக்கும் தொலைவை கடப்பதில் வியர்வை வழிய, மூச்சிரைக்க நின்று, நின்று நடந்தது இந்த சட்டைகளை ஈரத்தால் கனமாகி விடுகிறது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் ஒரு வருடமாக தான் கடந்துகொண்டிருக்கிறது

 

அப்படி இந்த ஆண்டில் என்ன கிழித்துவிட்டோம் என்று சந்தோச தருணங்களையெல்லாம் எண்ணிப் பார்க்கையில் நான்கு விரல்கள் மீதம் வந்துவிட்டது. இந்த ஒட்டுமொத்த வெறுப்பிற்கும் ஒரு பெரிய வில்லன் தான் காரணம். அவன்/அவள் நான் பார்க்கும் சினிமா’க்களின் வில்லன் அல்ல. நான் பார்க்கும் சினிமாக்களில் பல வில்லன்கள் நான் விரும்பும் மனிதர்கள் என்ற பட்டியலில் அத்தியாவசியமாக விளங்குகின்றனர். என் வில்லனின் பெயரை நான் கூறிவிட்டால் நீங்கள் பர்சனல் கேள்விகள் கேட்க தொடங்கி விடுவீர்கள். நானும் practical-ஆக பதில் கூற வேண்டும் என்ற நிர்பந்தத்தில் பொய்கள் கூறும்படி ஆகிவிடலாம். நான் பொய்கள் கூறுவதில் இருந்து முற்றிலுமாக பின்வாங்க முயற்சித்து கொண்டு தான் இருக்கிறேன் என்றாலும், பொய்களை எழுதமாட்டேன்.

உண்மை நம்பர் ஒன்: உலகின் ஆதிப்பெரிய சோம்பேறி அடியேன் தான்.உண்மையாக எழுதப்படும் ஒவ்வொரு எழுத்தும் உலகின் உச்ச இலக்கியங்களை விட ஒரு படி மேல் என்று என் வில்லன் சில தருணங்களில் கூறி நான் கேட்டதுண்டு.

இரவுகளின் நீளம் விளங்க தொடங்கும்போது, தனிமை தான் முதல் புரிதல் ஆகிறது. தூக்கம் களைந்த நிலையிலும் எரிச்சலுடன் இருக்கும் கண்கள் எதையோ கேட்கிறது. சிரிக்க சில தருணங்கள், மறக்க சில தருணங்கள், பிய்த்தெடுத்த றெக்கைகளுடன் பறக்க சில தருணங்களை கொண்ட ஒரு திண்ணிய நாளை பொழுது! இதை நோக்கி தான் செல்கிறோமா? அர்த்தப்பட வேண்டியது தானே வாழ்க்கை? அது அடுத்த பாகம் என்ன நடக்கும் என்பதை பற்றி மட்டும் நினைக்கும் ஒரு பனிப்படிந்த பைனாகுலர் ஆனதில் ஒரு துளியும் களிப்பு இல்லை.

நிச்சயமாக மரபணு ரீதியாக வருவதில்லை எனது இளநரை என்பது புரிஞ்சாச்சு. மருத்துவர் ஸ்ட்ரெஸ் என்ற பொதுச்சொல்லை குறித்துவிட்டு என் 2017-ஐ மேலும் கனமாக்கிவிட்டார். 20 ஆண்டுகள் பழகிப்போன சென்னை தண்ணீரினால் இப்போது முடி கொட்டுவதும் தொடங்கிடுச்சு. அடி மீது அடி வாங்கி 2017-என்னும் அம்மியில் அரைக்கப்பட்ட, எந்த அளவுக்கு தனிமை விளங்கியதென்றால் நிம்மதியான உறக்கத்தில் இருந்து டாக்டர் சொன்ன ஸ்ட்ரெஸ்-ஐ விட்டு விலகி நிற்பதற்கு பதில் “சொன்ன சொல்லை தவற மாட்டான் இந்த கோட்டைசாமி என்று டயலாக் பேசிக்கொண்டு மேலும் சில காயங்களுடன் 2017-ஐ முடிக்க நினைக்கிறேன்.

சினிமாவை போல, எழுத்துக்களும் என்னை காக்க ஏதாவது முயற்சி எடுக்குமோ என்று அறிந்து கொள்வதில் ஒரு நப்பாசை.
என் எழுத்துக்கள் அர்த்தப்பட தொடங்கும்வரை எழுதிக்கொண்டே இருக்க விருப்பம். முடிவென முற்றுப்புள்ளி இடமால், இந்த தொடரை முடிக்க நான் இடும் அரைப்புள்ளியினால் அந்த பிழையை திருத்தவாவது மீண்டும் எழுத வருவேன் ,

TUESDAY, 26 DECEMBER 2017 அன்னிக்கு நைட் எழுதுனது.

Advertisements

It’s hard to title this one. And I am not being smart!

“Dude! You should try this carrot milkshake” she was excited when she told that.

“Oh! You like this carrot milkshake?” I questioned with a slight thought of ordering it already.

“I don’t like it all!” she told instantly.

“Then why should I?” I asked with a really confused stare.

“I don’t know! If you too don’t like it, then I would know one more person who’d think like me”

“Nah! One Swarna is all that the world can hold” I made it clear.

“That’s the best compliment I have ever received in some time” she told with a hug.

Who’s this person? She is someone who can befriend human beings, trees and me.

Well! You look at the world sometimes and feel it is all chaos and confusion and then you look at her, the only thing that could easily be the prime reason for it eating up all the confusion for the world’s good. I was thinking for a while and remained quiet. Yeah! I always get lost in this shadow world of mine. I was clearly thinking about how not to be awkward with her. And then realized that’s how I roll.

“Do you want to tell me what you were thinking all this time?” she keyed me back to this world.

I tried to utter a word…

“Tell me you don’t want to tell,” she told.

“You’re un-explainable Swarna! I mean why” I asked starting to feel comfortable.

“That’s a good compliment again, Barath” she smiled like a kid.

We were sitting on the stairs of the concert hall. She stood moved a step above me and sat down. I am too tall! Face this fact, my dear world!

“You’re in your final semester right? How are things holding up? Wanna whine about something?” she asked.

And I told, “Totally!” Something that is worse than quarter-life crisis is the scary part where you are expecting it. Once, you’re there you’re going to be ready to face it and if someone voluntarily asks you to whine about it. Oh, wait! No one does that.
I continued, “This was happening the other day. Appa came home late, like 11:00. I was very close to sleeping off and he just asked me. Ok! What are you going to do next” But yeah in a, in a very normal tone? So, I had to tell him…”

“Like sleeping?” she read my mind.

“I thought to tell him the same thing,” I said controlling my smile.

“But you know what he would ask about. I just told him that, I am waiting for an announcement from a particular college and slept off,” I told and looked at her.

“I’m going to give some man-to-man talk now. I know that me telling, I don’t want to make it sound like and advice would not make a difference” she noted.

“Man-to-man, very good way to begin, go ahead” I had to interrupt but I was all smiles.

And I knew at that point my philosopher(She doesn’t really like me calling her that way)  would put me through this Self-Realization Session.

“Shut up! I know for a fact that you think you’re the most confused soul in the world. But you should know that most creative people on this planet think they are confused. So, don’t feel special about that” she gave me that evil stare.

“I just thought I was the greatest of something in this world. You are evil! But, Yay! I am creative… You can continue” I told smiling.

“You are dumb! There is a beautiful cliché that you should accept. A cliché that you are never really the only one. People can be unique only about their skills, talents, their character…”

“Like someone who suggests things she doesn’t like to others and someone who loves clichés” I interrupted again or she might get Nietzche on me.

“Yeah! I know you’re pointing me out. I don’t feel a bit offended. But forget the treat I owe you. Let me finish what I started!  People are not unique about the things they go through in life. They feel that would make them feel special, especially when struggling. Like they have the most troubles and they’re conquering shit. We tend to overrate the struggles part of life. It is hard, no second thought. But, you can actually make it comical..” she told that, THAT in a normal tone.

“Like you?” I continued listening like I always do.

“Yeah like me who is older than you, who has seen things and is asking you not to worry about. I have worried collectively for myself, for you and for everyone else”.

“And try writing. It’s been so long” she stood up letting down a hand for me.

“I am trying and dying trying to write,” I told as I got up holding her hand.

“Now I understand, dying trying to write, such a dumb line.” and the evil stare is back.

“I don’t know what to write about most of the time now” I dragged.

And then she asked in a tone I cannot refuse,
“Write about me …”

P.s- Happy that I Wrote something! This is my first complete conversation kinda.. Any suggestion is welcome! Cheers